Przychodzi czas, że zwalniasz bieg zycia. Przychodzi czas, że masz jakieś  refleksje i przemyślenia. 

 Chcę  pisać o paradoksie zycia i paradoksie wewnętrznej rzeczywistości. dlaczego tak ?  bo tak dokladanie to czuję. Tak dokladnanie myśle o życiu. Wszystko,    o czym tu będę pisała to  są kompletne bzdury - mysli, ktore zmieniają się , ktore zmieniaja równiez moje stany  i nastroje emocjonalne.

 Dzisiejsza prawda okazuje sie kłamstwem jutro. Z tąd  moj poczucie paradoksu. Nie tylko z tąd to poczucie.  Jest tgo dużo , dużo więcej.

Chcę  przestać palic a palę.

Chcę kochać a nienawidzę.

Szukam seksu a znajduje miłość.

Szukam milości  a znajduje seks.

Rodze się, aby potem umrzeć.

Wstaję, aby znowu sie połozyc spać.

Rodze dzieci, kocham je , aby wychowac je dla innych.

Myję się, aby znowu sie zabrudzić.

Pisze, aby przestac pisać.

Milcze, aby cos powiedzieć.

Krzyczę , aby sie uspokoić.

Smucę sie, aby odczuć radość.

Pracuję, aby odpoczywać i odpoczywam , aby móc pracować.

Mowie nigdy więcej, aby znowu zrobic to samo......itd