Ze wszystkich mężczyzn, którzy chcieli byc przez nia kochani , ze wszystkich mężczyzn, których ona chciała kochac pozostał jej mąż, jako ten , który przy niej trwa w słońcu, burzy i deszczu -realnie i namacalnie bez tęsknoty za inną kobietą.  Twardy , uparty.   Jego miłość i ON  jest dla niej balsamem dla duszy.Tak narodziła się wdzięczność dla mężczyzny, który przy niej jest , a nie bywa.  To trzeci istotny skladnik milości.   Wdzięczność  przeważnie  przychodzi późno.  Dla jej męża małżeństwo to  ciekawa przygoda, to ciągle szukanie jej i za każdym razem odkrywanie jej na nowo, to  dźwignięcie się ze szponów nałogu.    Dla   niej małżeństwo  to też poczucie bezpieczeństwa , to spełnienie sie  w roli matki, to poczucie  dawania szcześcia mężczyźnie, ktory pcha z nia ten wózek do przodu, to chronienie się przed wiatrem w pewnych ramionach  uczuć bez strachu, lęku i zazdrości, to mozliwość budowania i rozwijania  też  samej siebie i drugiej osoby.  

Wszystkie ,,przygody,, przystanki na drodze  leżą sobie gdzieś daleko na pólce , jak zakurzone książki  o  romansach ,  którą sie kiedyś przeczytało.  Jakość przezyć jest tylko rózna od ,,miernych,, romansów   po  przezycia godne Szekspira związane z grą  pięknych słów ze strony Alfa.:)  oraz  własne przezycia  bez związku ze słowami, a związane z konkretnymi osobami-istnieniami i samą sobą.  

Ludzie są jak samochody od malucha po mercedesa....to jednak tylko złudzenie.....ludzie chcą byc dobrzy, staraja się kochac, staraja się byc dobrymi mężami, dobrymi zonami , dobrymi  ojcami, dobrymi matkami......na nic starania ...starania męczą ...jezeli kocha sie prawdziwie jest lekko ,naturalnie i swobodnie. Poczucie miłości  i pełni w sobie sprawia, że nie czujemy się samotni:) Tyko wlasne poczucie miłości wypełnia emocjonalną  pustkę.  Żadna miłośc drugiego człowieka nie zapełni własnej  pustki ;):)

Nie wierzę w połowki  , aby kochac prawdziwie czlowiek  musi sam  być  pełnią .. "Połowa" kojarzy się z pewnym brakiem.  Czlowiek  z  takim poczuciem braku, a może pustki i z chęcią szukania ,, drugiej połowki,,  ktora go wypłeni nigdy nie dobierze się w pasujące  pary. Ta "połówka" ma  mieć coś, czego ja nie mam, a bardzo potrzebuję...to egoistyczne i niedojrzałe. 

Warto sie rozwijać i najpierw samemu zbudować w sobie Pełnię i odnaleźć drugą osobę, która też ma w sobie Pełnię. Wtedy jest prawdziwe  spełnienie.  Można wtedy  dawać i brac równomiernie, a związek nie  polega na tym , aby  jedno  ,,charowało,, na wypełnienie braków w drugim.  Bo jak  tu brać, gdy  ktoś  jest tylko polową ? Jak tu ciągle dawać ? to męczy....